فیلم روز جشن داستان یک پستچی فرانسوی بی‌عرضه و حواس‌پرت را روایت می‌کند که مدام وظایف خود را برای گفتگو با اهالی محل و تماشای نمایشگاه سیاری که به جامعه کوچک آن‌ها آمده، رها می‌کند. او تحت تاثیر نوشیدن بیش از حد و تماشای یک فیلم مستند درباره روش‌های انتقال سریع پست در ایالات متحده، تلاش‌های خنده‌داری را برای سرعت بخشیدن به تحویل نامه‌ها با دوچرخه‌اش آغاز می‌کند.

در پاریس، نام باب مونتانیه عملاً با قمار و البته برنده شدن مترادف است. او مردی مهربان، باکلاس و محبوب نزد تقریباً همه اهالی شهر، از جمله بازرس پلیس لدروا است. با این حال، وقتی شانس باب ته می‌کشد، او شروع به از دست دادن دوستانش می‌کند و دست به بزرگ‌ترین و خطرناک‌ترین قمار زندگی‌اش می‌زند: سرقت از کازینوی دوویل در آخر هفته مسابقات فرمول یک، یعنی زمانی که گاوصندوق‌ها کاملاً پر هستند. اما متاسفانه باب خیلی زود می‌فهمد که بازی از پیش تعیین شده است و پلیس‌ها در کمین او هستند.

آنتوان (ژان‌پیر لئو) که از والدین، به خصوص مادرش (موریه) بی ‏توجهى می‏بیند، به جاى مدرسه با دوستش رنه (پاتریک اوفاى) به گردش مى ‏رود. او به دلیل دزدیدن یک ماشین تحریر به دارالتأدیب فرستاده مى ‏شود و...

گنگسترهایی از ایالات متحده سعی می‌کنند یک شاهد کلیدی دولتی را که شهادتش می‌تواند یک تبهکار بانفوذ را به زندان بیندازد، به قتل برسانند. اکنون بر عهده کارآگاه مگره است که با اف‌بی‌آی و مجموعه‌ای از چهره‌های دنیای زیرزمینی دست و پنجه نرم کند تا جان شاهد را نجات دهد.

سه دوست روستای خود را به مقصد یک خانه سالمندان ترک کرده و به سفر در حومه شهر می‌پردازند.

شارل جوان شهرستانی برای تحصیل در رشته حقوق به پاریس می‌آید تا نزد پسرعمویش پل بماند. پل فردی لاابالی، بوهیمین و لذت‌جو است که به شارل کم‌رو و سخت‌کوش، هیجانات زندگی شهری را نشان می‌دهد. وقتی شارل عاشق فلورانس، یکی از آشنایان پل می‌شود، روابط میان آن‌ها شروع به تغییر می‌کند.

چهار زن به قتل رسیده‌اند؛ به هر کدام چاقو زده شده و با وجود اینکه لباس‌هایشان پاره شده، اما مورد تعرض قرار نگرفته‌اند. همان‌طور که بازرس معروف پلیس، ژول مگره، سرنخ‌ها را کنار هم می‌گذارد، متوجه می‌شود برای به دام انداختن مرد گریزپایی که به او مشکوک است، باید تله‌ای برایش پهن کند.

فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.